Od redaktora
Drodzy Parafianie!
W ubiegłą niedzielę słyszeliśmy w trakcie liturgii początek Kazania na Górze, w którym Jezus nakreślił ramowy program życia jego ucznia: drogę błogosławieństw, paradoksalną, a jednocześnie prowadzącą do prawdziwego szczęścia. W kolejną z niedziel treść odczytywanych perykop prowadzi nas od ogólnych zasad do bardzo konkretnych wskazań. Jezus w swoim nauczaniu używa prostych, ale mocnych obrazów: mowa jest o soli ziemi i świetle świata. Pokazuje w ten sposób, że wiara nie jest jedynie sprawą wewnętrznych przekonań czy prywatnej pobożności, lecz musi być widoczna w codziennym życiu. Uczeń Jezusa nie może być „ukryty”, jego postawa ma być jasna i czytelna, bo przez nią inni mają spotkać Boga.
Dzisiejsze czytania podkreślają, że światło, o którym mówi Jezus, zapala się poprzez konkretne czyny miłości. Prorok Izajasz przypomina, że prawdziwy post to dzielenie się chlebem z głodnym, przyjęcie bezdomnych, pomoc potrzebującym. Święty Paweł natomiast pokazuje, że nie chodzi o wielkie słowa czy nadzwyczajne czyny, ale o świadectwo życia w mocy Ducha. To ważne szczególnie wtedy, gdy wydaje się nam, że niewiele znaczymy, że jesteśmy zwyczajni, niezauważeni, żyjący z dala od wielkich wydarzeń tego świata. Jezus nie oczekuje od nas spektakularnych gestów, lecz wierności w małych sprawach.
Każdy dobry czyn ma znaczenie, każde okazane serce się liczy, a każdy uczynek zgodny z nauką Jezusa rozprasza choć odrobinę ciemności. Światło nie musi oślepiać — wystarczy, że świeci. Nawet najmniejszy płomień potrafi wskazać drogę innym i ogrzać czyjeś życie. Bycie solą ziemi i światłem świata to zadanie na każdy dzień: w rodzinie, pracy, szkole, w relacjach z ludźmi, których spotykamy. Gdy żyjemy Ewangelią w prostocie i wierności, Bóg posługuje się naszym życiem, by czynić ten świat lepszym i prowadzić innych ku sobie.
Wasi duszpasterze.
Aktualności
Obecność, która daje nadzieję
Słowo Delegata KEP ds. ochrony dzieci i młodzieży przed Dniem modlitwy i solidarności z Osobami Skrzywdzonymi wykorzystaniem seksualnym (20 lutego 2026 r.)
Przemoc seksualna zostawia jedną z najgłębszych ran, jaką może nosić człowiek. Zewnętrznie bywa niewidoczna, ale potrafi boleć latami. Wiele osób skrzywdzonych milczy – z lęku, wstydu, przekonania, że nikt nie zrozumie albo dlatego, że nigdy nie spotkały kogoś, kto byłby naprawdę gotów ich wysłuchać lub komu mogłyby zaufać. Dzień modlitwy i solidarności jest po to, by zatrzymać się przy osobach skrzywdzonych i powiedzieć każdej z nich: nie jesteś sama, nie jesteś sam.
Chcemy, by Zranieni mogli poczuć, że ich bolesne doświadczenie nie jest ignorowane i że mają w nas wsparcie, nawet jeśli nigdy o nim nie opowiedzieli. Nikt nie ma prawa zmuszać ich do ujawnienia swojej historii. Każda z osób skrzywdzonych ma własny czas i własną drogę procesu zdrowienia. Dlatego w tym dniu nie prosimy osób skrzywdzonych o świadectwa, ale chcemy być obecni przy nich – cicho, delikatnie, z szacunkiem dla subtelnych granic, których nikt nie powinien przekraczać. Nasza życzliwa obecność może być pierwszym sygnałem nadziei, że w Kościele są dziś miejsca i osoby, którym można zaufać i że pomoc nie jest tylko obietnicą, lecz realną możliwością.
Ten dzień jest ważny także dlatego, że przemoc seksualna nie dotyczy wyłącznie Kościoła. Dotyka rodzin, szkół, grup młodzieżowych, różnych środowisk. Jest problemem społecznym, a dramaty wielu osób rozgrywają się po cichu, często tuż obok nas. Wciąż brakuje nam wiedzy i świadomości, a także języka, który pozwoliłby o tym mówić bez oceniania, bez sensacji i bez lęku. Potrzebujemy uczyć się jak reagować, jak słuchać i towarzyszyć osobom zranionym w sposób, który nie powiększa ich cierpienia. Milczenie wobec przemocy może ranić bardziej niż nieporadne słowa. Dlatego ten dzień jest wezwaniem kierowanym do całego społeczeństwa, aby uczyć się widzieć tych, którzy cierpią i okazać wsparcie każdej osobie skrzywdzonej.
Modlitwa tego dnia nie jest próbą ucieczki od odpowiedzialności ani tanim pocieszeniem. Jest sposobem stanięcia obok człowieka, który niesie swój ból w samotności, a także wyrażenia gotowości, by nieść go razem z nim, choćby tylko w ciszy. Jest wyrazem bliskości tam, gdzie słowa zawodzą. Pragniemy, by solidarność stawała się wyrazem naszego działania – codziennego, konsekwentnego i wspolnotazezranionymi.pl odpowiedzialnego. Troską, która nie kończy się na deklaracjach, lecz otwiera przestrzeń do rozmowy, wsparcia i towarzyszenia.
Dzień modlitwy i solidarności jest dla nas wszystkich zaproszeniem do uczenia się coraz większej wrażliwości na cierpienie osób, które żyją pośród nas. Czas wspólnej modlitwy przy Chrystusie ukrzyżowanym, w którego ranach jest nasze uzdrowienie, może nam w tym bardzo pomóc. Dlatego zachęcamy wspólnoty Kościoła oraz wszystkich ludzi dobrej woli do uczestnictwa w tym Dniu modlitwy i solidarności z Osobami Skrzywdzonymi, do włączenia się w inicjatywy modlitewne i edukacyjne. Materiały duszpasterskie dostępne są na stronie wspolnotazezranionymi.pl. Wkrótce pojawią się tam również informacje o głównych wydarzeniach przygotowanych lokalnie na terenie danej diecezji przez osoby zaangażowane w systemie ochrony w diecezjach oraz zakonach męskich i żeńskich.
Bądźmy razem w modlitwie, wrażliwości i trosce o Osoby Skrzywdzone. Niech nasza obecność przynosi im nadzieję.
+ Wojciech Polak Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński, Prymas Polski
Delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. ochrony dzieci i młodzieży
Co u nas?
Dziś w tym miejscu dotykamy problemu, który dotyczy nie tyle życia naszej parafii, ile zagadnienia istotnego dla serc i sumień wszystkich wierzących – w tej sprawie otrzymaliśmy pismo z Caritas Archidiecezjalnej, w którym czytamy:
Trwa pełnoskalowy konflikt zbrojny na Ukrainie. W związku z bezprecedensowymi atakami na obiekty strategiczne i sytuacją pogodową, codzienność cywilów staje się coraz bardziej dramatyczna. Podczas Audiencji Generalnej w dniu 4 lutego Ojciec Święty Leon XIV, pełen uznania dla naszego dotychczasowego zaangażowania, powiedział: „Wyrażam wdzięczność za inicjatywy solidarnościowe podejmowane w diecezjach katolickich w Polsce i innych krajach, które starają się pomóc ludności przetrwać ten okres wielkich mrozów”.
W odpowiedzi na apel Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski Ksiądz Arcybiskup Wiesław Śmigiel zdecydował o przeprowadzeniu przykościelnej zbiórki ofiar do puszek po wszystkich Mszach Świętych w niedzielę 15 lutego bieżącego roku.
Zachęcamy do dalszej solidarności z potrzebującymi w Polsce i na świecie. Przekazujemy nasze najgłębsze podziękowanie za wszelkie dotychczasowe wsparcie na rzecz dotkniętej wojną Ukrainy i innych dzieł Caritas.