Od redaktora
Drodzy Parafianie!
U progu okresu zwykłego teksty liturgii zatrzymują nas przy tajemnicy początku publicznej działalności Jezusa. Zanim w kolejnych niedzielach roku A będziemy systematycznie wsłuchiwać się w Ewangelię według św. Mateusza, Kościół prowadzi nas do świadectwa św. Jana, który wskazuje na Ducha zstępującego i spoczywającego na Synu Człowieczym. To spojrzenie wstecz, ku chrztowi w Jordanie, nie jest jedynie wspomnieniem wydarzenia z przeszłości, lecz kontemplacją momentu objawienia się misji Jezusa. W Nim Wcielone Słowo przyjmuje namaszczenie Duchem, aby w pełni objawić Ojca i rozpocząć dzieło zbawienia, które obejmie całe Jego życie i nauczanie.
Mądrość Kościoła pozwala nam w tym czasie dostrzec jedność między początkiem a wypełnieniem tej misji. Duch, który zstępuje na Jezusa, jest tym samym Duchem, który prowadzi Go przez drogi Galilei, umacnia w godzinie krzyża i objawia moc życia silniejszego niż śmierć. Medytując nad tym misterium, uczymy się patrzeć na całe dzieło Chrystusa jako na jedno wielkie „tak” wypowiedziane Ojcu w mocy Ducha Świętego. Okres zwykły nie jest więc czasem duchowej przeciętności, lecz przestrzenią dojrzewania, w której codzienność zostaje przeniknięta łaską i sensem płynącym z tajemnicy Wcielenia i Odkupienia.
Równocześnie ta ewangeliczna scena stawia pytanie o nasze własne życie. Każdy z nas został namaszczony Duchem Świętym w sakramencie chrztu i bierzmowania, każdy nosi w sobie zalążek świętości, którą Bóg pragnie rozwijać. Otworzyć duszę na działanie Ducha oznacza pozwolić, by On kształtował nasze myśli, decyzje i relacje, przemieniając to, co kruche, w narzędzie łaski. Na miarę otrzymanych darów jesteśmy wezwani do współpracy z Bogiem, aby w codziennych obowiązkach, wyborach i gestach miłości przynosić owoce Jego mocy. W ten sposób dzieło zbawienia, rozpoczęte w Chrystusie, staje się żywą rzeczywistością także w życiu każdego z nas wierzących.
Wasi duszpasterze.
Aktualności
Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 18 – 25 stycznia
Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan jest szczególnym czasem refleksji nad tajemnicą Kościoła, który – choć wyznaje jednego Pana i jedno Credo – istnieje w wielu tradycjach i strukturach. Historia chrześcijaństwa pokazuje, że różnorodność ta jest owocem zarówno bogactwa doświadczeń wiary, jak i bolesnych podziałów, które narastały na przestrzeni wieków. Wspólna modlitwa w tym czasie staje się więc nie tylko gestem duchowej solidarności, ale także wezwaniem do nawrócenia serca i spojrzenia na innych chrześcijan nie jak na rywali, lecz jak na braci i siostry w Chrystusie.
Do głównych nurtów chrześcijaństwa zalicza się katolicyzm, prawosławie oraz Kościoły i wspólnoty protestanckie. Kościół katolicki podkreśla widzialną jedność Kościoła skupioną wokół następcy św. Piotra, biskupa Rzymu. Istotną rolę odgrywa tu urząd nauczycielski Kościoła, sakramenty – zwłaszcza Eucharystia rozumiana jako rzeczywista obecność Chrystusa – oraz Tradycja apostolska, pojmowana jako żywe przekazywanie wiary pod działaniem Ducha Świętego. Katolicyzm akcentuje także powszechność Kościoła, jego misyjny charakter oraz odpowiedzialność za jedność wiary i moralności.
Prawosławie, które ukształtowało się głównie na Wschodzie chrześcijaństwa, zachowuje niezwykle bogate dziedzictwo liturgiczne i duchowe. Centralne miejsce zajmuje tu Boska Liturgia, pełna symboli i odniesień do tajemnicy Królestwa Bożego. Teologia prawosławna kładzie nacisk na doświadczenie Boga, przebóstwienie człowieka (theosis) oraz kolegialność władzy kościelnej, realizowaną poprzez sobory biskupów. W przeciwieństwie do katolicyzmu, prawosławie nie uznaje prymatu papieża w formie jurysdykcyjnej, co było jedną z kluczowych przyczyn rozłamu między Wschodem a Zachodem w XI wieku.
Protestantyzm wyłonił się w XVI wieku w wyniku Reformacji i obejmuje dziś bardzo zróżnicowane wspólnoty: od Kościołów luterańskich i reformowanych, przez anglikanizm, aż po liczne wspólnoty ewangelikalne i zielonoświątkowe. Wspólnym mianownikiem dla wielu z nich jest zasada sola Scriptura („tylko Pismo”), czyli przekonanie o nadrzędnym autorytecie Pisma Świętego, oraz podkreślenie zbawienia z łaski przez wiarę. Protestanci często odrzucają rozbudowaną strukturę hierarchiczną, różnie rozumieją sakramenty i kładą silny nacisk na osobistą relację z Bogiem oraz odpowiedzialność jednostki za wiarę.
Różnice pomiędzy tymi nurtami dotyczą więc nie tylko struktur kościelnych, lecz także teologii, liturgii, duchowości i praktyki religijnej. Przez stulecia bywały one przyczyną nieufności, a nawet wrogości. Jednak Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan przypomina, że to, co dzieli, nie powinno przesłaniać tego, co najważniejsze: wspólnej wiary w Jezusa Chrystusa, Jego śmierć i zmartwychwstanie oraz wezwania do miłości. Modlitwa o jedność nie oznacza rezygnacji z własnej tożsamości ani uproszczenia różnic teologicznych. Jest raczej uznaniem, że pełnia jedności jest darem Boga, a nie wyłącznie owocem ludzkich negocjacji. Gorliwa modlitwa otwiera serca na działanie Ducha Świętego, który może leczyć rany przeszłości, uczyć wzajemnego słuchania i prowadzić ku pojednaniu. W świecie pełnym podziałów chrześcijanie są wezwani, by świadczyć, że Boża łaska działa ponad ludzkimi granicami, a modlitwa o jedność jest znakiem nadziei, iż to, co rozdzielone, może zostać na nowo złączone w miłości Chrystusa
Co u nas?
Zasadniczo zakończyliśmy w naszej parafii świąteczną wizytę duszpasterską. Serdecznie dziękujemy wszystkim Drogim Parafianom, którzy otworzyli przed nami drzwi swoich domów, a przede wszystkim swoje serca. Dziękujemy za możliwość wspólnej modlitwy, za wszystkie pobłogosławione mieszkania, za każdą budującą rozmowę i za każde dociekliwe pytanie. Z całego serca dziękujemy za wszystkie złożone przy okazji wizyty ofiary materialne, które – jak co roku, zgodnie z prawem diecezjalnym – są nieocenionym wsparciem zarówno potrzeb poszczególnych duszpasterzy, jak przeznaczone są na cele parafialne oraz ogólnodiecezjalne.
Z pewnością zaszły mniej czy bardzie liczne sytuacje, gdy z jakiegoś powodu dana rodzina nie mogła w wyznaczonym terminie spotkać się z kapłanem. Przypominamy, że w dalszym ciągu oczekujemy na indywidualne zgłoszenia tych rodzin, które w takich okolicznościach się znalazły, a które chciałyby przyjąć księdza w progach swojego domu. Jeśli to możliwe, prosimy o takie zgłoszenia do końca bieżącego tygodnia, tak, by sprawę wizyty kolędowej w naszej parafii w najbliższym czasie definitywnie zakończyć