Od redaktora
Drodzy Parafianie!
W systematycznej lekturze Ewangelii według św. Mateusza w IV niedzielę zwykłą roku A rozpoczynamy zgłębianie Kazania na Górze. To właśnie ta mowa Jezusa stanowi kwintesencję i zwieńczenie całego Jego nauczania. W krótkich, prostych zdaniach Jezus odsłania serce Bożego planu wobec człowieka i zaprasza uczniów do spojrzenia na życie z zupełnie nowej perspektywy. Kazanie na Górze nie jest zbiorem abstrakcyjnych ideałów ani teorią oderwaną od codzienności, ale drogą, którą Jezus sam idzie i którą proponuje tym, którzy chcą Go naśladować. Słuchając błogosławieństw, stajemy wobec pytania o to, jakie wartości naprawdę kształtują nasze wybory i decyzje.
Mądrość Jezusa okazuje się czymś zupełnie innym niż ludzkie przemyślenia i powszechne sposoby radzenia sobie na co dzień. Świat podpowiada, by zabiegać o siłę, sukces i uznanie, tymczasem Jezus wskazuje na ubóstwo ducha, cichość serca i miłosierdzie. W oczach Bożych liczy się nade wszystko pokora, sprawiedliwość i prostota. To one otwierają człowieka na Boga i na drugiego człowieka. Mistrz z Nazaretu nie obiecuje swoim wyznawcom łatwego życia, ale ukazuje sens doświadczeń, nawet tych trudnych i bolesnych, przypominając, że prawdziwa wielkość rodzi się z zaufania Bogu i wiernego kroczenia Jego drogami.
Ewangeliczne błogosławieństwa są dla nas wciąż na nowo odczytywaną i nieustannie powtarzaną lekcją patrzenia na własne życie po Bożemu. Każde kolejne spotkanie z tym tekstem jest zachętą do głębokiej refleksji, uczynienia rachunku sumienia oraz do rewizji swojej wizji świata. To swoista Boża szkoła, w której nieustannie uczymy się innego spojrzenia na szczęście, cierpienie i sens codziennych wyborów. Obyśmy nie zniechęcali się wymaganiami tej drogi, lecz z pokorą podejmowali kolejne kroki ku zgłębieniu Bożego spojrzenia, pozwalając, by słowo Jezusa stopniowo przemieniało nasze serca i całe nasze życie.
Wasi duszpasterze.
Aktualności
Dzień Życia Konsekrowanego – dar oddany Bogu
Każdego roku, 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, Kościół szczególnie pochyla się nad tajemnicą życia konsekrowanego. Nie jest to data przypadkowa. W tym dniu wspominamy moment, w którym Maryja i Józef przynoszą Dziecię Jezus do świątyni, oddając Je Ojcu zgodnie z Prawem. Ten gest ofiarowania staje się czytelnym znakiem całkowitego zawierzenia Bogu i zapowiedzią życia Jezusa, które od początku aż po krzyż było darem złożonym Ojcu dla zbawienia świata. Właśnie w świetle tego wydarzenia Kościół przypomina o tych, którzy w sposób szczególny naśladują Chrystusa, ofiarując Mu całe swoje życie.
Gdy mówimy o życiu konsekrowanym, najczęściej myślimy o zakonnikach i zakonnicach, o wspólnotach klauzurowych, zgromadzeniach czynnych czy misyjnych. I słusznie, bo to one od wieków są najbardziej widocznym znakiem tej formy powołania. Warto jednak pamiętać, że życie konsekrowane w Kościele jest rzeczywistością żywą i wciąż rozwijającą się. Obok życia zakonnego istnieją instytuty świeckie, w których osoby konsekrowane pozostają w świecie, podejmując zwyczajne obowiązki zawodowe, a jednocześnie żyjąc radami ewangelicznymi. Są także wdowy konsekrowane, które po utracie małżonka oddają swoje życie Bogu w modlitwie i służbie Kościołowi, oraz pustelnicy i pustelnice, wybierający drogę samotności i ciszy, by całym sercem trwać przed Bogiem. Wszystkie te formy łączy jedno: pragnienie, by całe życie stało się odpowiedzią na Bożą miłość.
Osobom konsekrowanym winni jesteśmy ogromną wdzięczność. Często ich posługa nie jest głośna ani spektakularna, a bywa wręcz ukryta przed ludzkimi oczami. A jednak to właśnie dzięki ich modlitwie, ofierze i nieraz cicho przeżywanemu cierpieniu Kościół oddycha pełniej. Są one żywym znakiem, że Bóg naprawdę wystarcza, że można Mu zaufać bez reszty i oprzeć na Nim całe swoje życie. Ich wierność, radość, a czasem także krzyż, stają się dla nas wszystkich czytelnym świadectwem wiary.
Nasza wdzięczność ma również bardzo konkretny wymiar. Tradycyjnie w Dniu Życia Konsekrowanego ofiary zbierane w kościołach przeznaczone są na potrzeby klasztorów kontemplacyjnych. Wspólnoty te, oddane przede wszystkim modlitwie, nie mają możliwości stałego zarobkowania ani podejmowania pracy zapewniającej utrzymanie. Żyją wyłącznie dzięki Bożej Opatrzności i ofiarności wiernych. Wspierając je materialnie, stajemy się współuczestnikami ich misji i modlitwy.
Ten dzień jest także zaproszeniem do nieustannej modlitwy o nowe powołania do życia konsekrowanego. Świat współczesny, pełen pośpiechu i niepokoju, szczególnie potrzebuje czytelnych znaków, że warto oddać życie Bogu i innym. Prośmy więc, aby nie brakowało młodych serc gotowych odpowiedzieć na Jego wezwanie, aby także dziś i jutro Kościół mógł wskazywać żywe przykłady tego, że oddanie życia na służbę samemu Bogu jest drogą prawdziwej wolności i spełnienia.
Co u nas?
Bratnia parafia w Barnimiu organizuje wkrótce pielgrzymkę autokarową na Podlasie.
Czas wyjazdu: 13 – 17 kwietnia 2026
Cena: 1700 PLN
Cena zawiera: 4 noclegi z wyżywieniem, transport autokarem, ubezpieczenie, przewodnik.
Zapisy do 8 lutego prowadzi p. Teresa Konopelska (tel. 668 817 221), wpłata zaliczki 500 zł.
Ramowy program:
Dzień 1
Wyjazd wczesnym rankiem, zakwaterowanie w Sokółce. Wspólna Msza Św. następnie zwiedzanie Sanktuarium słynnego za sprawą cudu eucharystycznego, obiadokolacja i nocleg.
Dzień 2
Rano wizyta w Wasilkowie, gdzie znajduje się Sanktuarium – Święta Woda, słynne z uzdrowień głównie chorób oczu, za sprawą św. Bazylego. Przejazd do Grabarki, wyprawa do cudownego źródełka, zwiedzanie najsłynniejszego prawosławnego sanktuarium w naszym kraju. Przejazd do Pratulina, obiadokolacja i nocleg.
Dzień 3
Msza Św. i zwiedzanie Sanktuarium Męczenników Podlaskich. Zwiedzanie Białej Podlaskiej i sanktuarium w Kodniu. Obiadokolacja i nocleg w Pratulinie.
Dzień 4
Wycieczka do miejscowości Hanna (jedyny w Polsce zegar Męki Pańskiej czyli ostatnie 24 h życia Jezusa), następnie Jabłeczna – Monaster św. Onufrego i Kostomłoty – jedyna na świecie parafia katolicka obrządku bizantyjsko-słowiańskiego. Dzień 5 – powrót do domu.