Od redaktora
Drodzy Parafianie!
Niedziela Miłosierdzia Bożego prowadzi nas do samego serca tajemnicy Zmartwychwstania. Jezus, przychodząc do Apostołów, przynosi pierwszy owoc swojego zwycięstwa nad śmiercią – dar odpuszczania grzechów. Nie zaczyna od wyrzutów ani osądu, lecz od pokoju i przebaczenia. W tym geście objawia się najgłębszy wymiar Bożego miłosierdzia: przebaczenie, darowanie, zniesienie winy i grzechu. To właśnie tutaj człowiek spotyka Boga, który nie przekreśla, ale podnosi; nie zamyka drogi, lecz otwiera nową przyszłość. Przebaczenie staje się początkiem wszystkiego – nowego życia, nowej relacji z Bogiem i drugim człowiekiem.
Doświadczenie takiej miłości nie może pozostać bez odpowiedzi. Kto sam został obdarowany miłosierdziem, jest zaproszony, by czynić miłosierdzie wobec innych. Kościół przypomina o tym w uczynkach miłosierdzia względem ciała i względem duszy, które nadają konkretny kształt chrześcijańskiej miłości. Pomoc potrzebującym, troska o chorych, dobre słowo, przebaczenie czy modlitwa – wszystko to sprawia, że miłosierdzie przestaje być tylko ideą, a staje się codzienną praktyką. W Kościele dzieło to realizuje się nie tylko indywidualnie, ale także we wspólnocie, czego wyrazem jest działalność Caritas, która organizuje pomoc i uczy wrażliwości na potrzeby bliźnich.
Przeżycie tajemnicy paschalnej niech owocuje nowym spojrzeniem – spojrzeniem przez pryzmat wyobraźni miłosierdzia. Oznacza to zdolność dostrzegania dobra tam, gdzie inni widzą tylko słabość, oraz gotowość do niesienia pomocy tam, gdzie rodzi się obojętność. Patrzenie w ten sposób na siebie i innych jest najcenniejszym owocem radości paschalnej i najpełniejszym udziałem w zwycięstwie Chrystusa. Miłosierdzie nie jest dodatkiem do wiary, ale jej żywym sercem. Jeśli pozwolimy, by kształtowało nasze myślenie i działanie, wówczas Zmartwychwstanie naprawdę stanie się obecne w naszym życiu i w świecie, który tak bardzo potrzebuje nadziei.
Wasi duszpasterze.
Aktualności
Słowo Przewodniczącego Komisji Charytatywnej KEP na Niedzielę Miłosierdzia (wybór)
Siostry i Bracia! Dzisiejsza Niedziela, kończąca oktawę Wielkiej Nocy, z woli samego Pana Jezusa jest Świętem Miłosierdzia Bożego. […] Sami nieustannie przekonujemy się jak bardzo potrzebujemy miłosierdzia oraz wspólnoty, która zaprowadzi do źródła Miłosierdzia oraz pomoże czynić miłosierdzie wobec innych. […] Żyjemy w czasach, w których coraz bardziej zaczyna dominować lęk. Niestety nie jest to biblijna „bojaźń Boża”, rodząca się z miłości i zaufania, lecz lęk przed rzeczywistością, której źródła tkwią w świecie zła. Obawiamy się wojny, zamachów terrorystycznych, różnych chorób i epidemii. Coraz częściej boimy się także drugiego człowieka, bo zamiast dobra wybiera on zło. […] Wielu przyzwyczaja się do życia w grzechu, a niektórzy wręcz zaczynają się nim szczycić. W końcu, godzi to w samą godność człowieka, którego Bóg „stworzył na swój obraz i podobieństwo”. […]
Święto Miłosierdzia przypomina nam, że mimo tej bolesnej rzeczywistości Pan Bóg nie pozostawia nas samych. Jest Bogiem wiernym i miłosiernym, który nieustannie objawia swoją miłość w sposób konkretny i namacalny. Tajemnica paschalna, którą w tych dniach przeżywamy, otwiera przed nami możliwość autentycznej przemiany serca. […] Zmartwychwstały Pan wychodzi na spotkanie każdej ludzkiej słabości. A jednocześnie odsłania przed nami tajemnicę działania Bożego Miłosierdzia. Miłosierny Jezus daje radość, wzbudza przebaczenie i pociesza w strapieniu. Z uwagą przyglądamy się także Tomaszowi, który na zaproszenie Zmartwychwstałego wkłada rękę do Jego boku. Dotyka Serca. I w tej chwili wszystko staje się jasne i proste. „Pan mój i Bóg mój”. To, co dla oczu było niejasne i niezrozumiałe, po spotkaniu z Sercem Chrystusa, nabiera zupełnie innego wymiaru. Doświadczenie Bożego Miłosierdzia, to dotknięcie Jezusa Chrystusa w Jego ranach. Sakrament pokuty i pojednania umożliwia takie właśnie spotkanie – osobiste, uzdrawiające i przemieniające. […]
W dniu patronalnego święta Caritas Kościoła w Polsce zatrzymujemy się, aby jeszcze bardziej uświadomić sobie to wyjątkowe powołanie. Z głęboką wdzięcznością kierujemy dziś nasze myśli ku wolontariuszom Caritas, których codzienne zaangażowanie stanowi czytelne i wiarygodne świadectwo miłosierdzia wcielanego w życie. Podejmowana przez nich posługa, często cicha i niezauważalna, przynosi owoce nie tylko w postaci ulgi w cierpieniu i realnej pomocy osobom potrzebującym, lecz także staje się źródłem duchowego wzrostu samych wolontariuszy. […] Caritas w Polsce prowadzi ponad 1600 placówek, niosąc pomoc osobom w trudnej sytuacji życiowej. Seniorzy otrzymują wsparcie żywnościowe, opiekę oraz możliwość aktywizacji w klubach seniora. Osobom w kryzysie bezdomności zapewniane są noclegownie, posiłki, dostęp do łaźni, podstawowej opieki medycznej oraz pomoc interwencyjna, szczególnie w okresie zimowym. Osoby z niepełnosprawnościami korzystają z rehabilitacji, warsztatów terapii zajęciowej i wypożyczalni sprzętu medycznego. Pomoc długoterminowa realizowana jest w ponad 260 placówkach, takich jak hospicja, zakłady opiekuńczo-lecznicze i domy stałej opieki, gdzie zapewniane jest kompleksowe wsparcie medyczne, pielęgnacyjne i duchowe. […] Caritas Polska realizuje programy pomocowe w niemal 30 krajach świata, reagując na kryzysy humanitarne i wspierając najbardziej potrzebujących. Kluczową inicjatywą jest Program Rodzina Rodzinie, który od 2016 roku zapewnia regularne wsparcie finansowe rodzinom dotkniętym wojną i ubóstwem, m.in. w Syrii, Libanie, Palestynie i na Ukrainie. Ważnym elementem pomocy zagranicznej jest także Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom, z którego część środków od 1996 roku trafia do dzieci w najuboższych regionach świata. W 2025 roku pomoc objęła m.in. dzieci na Kubie, ofiary huraganu, finansując dożywianie, pomoc psychospołeczną i wyposażenie ok. 40 świetlic.
Dziękując wszystkim pracownikom, woluntariuszom i wspierającym tę miłosierną działalność, polecam ich posługę Zmartwychwstałemu Panu. Niech Pan Bóg wszystkim błogosławi! A Maryja, Matka Miłosierdzia, niech wyprasza nam radość i pokój!
bp Krzysztof Chudzio, Przewodniczący Komisji Charytatywnej Konferencji Episkopatu Polski
Co u nas?
W wielu parafiach – w tym także u nas – zyskała w ostatnim czasie na popularności modlitwa do św. Michała Archanioła, zazwyczaj odmawiana pod koniec Mszy Świętej. Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski odniosła się do tej praktyki, zwracając uwagę na pewne – istotne z punktu widzenia liturgii – okoliczności.
Komisja zwraca uwagę, że modlitwa ta nie częścią obrzędu Mszy Świętej (jej treści nie zawiera Mszał Rzymski). Wobec tego należy stale czuwać nad tym, by w obrzęd mszalny nie była ona włączana, choćby przed końcowym błogosławieństwem. Argumentem kluczowym jest tu wymóg prawa liturgicznego, który mówi, że „nie wolno na własną rękę w celebracji Mszy świętej niczego dodawać, opuszczać ani zmieniać” (Wprowadzenie do Mszału p. 24), a jakakolwiek zmiana w obrzędach Mszy Świętej wymaga zgody Stolicy Apostolskiej. Jako jedną z możliwych do zastosowania opcji Komisja Kultu Bożego proponuje odmawianie wzmiankowanej modlitwy po zakończeniu całego obrzędu Mszy Świętej, a zatem po błogosławieństwie i rozesłaniu wiernych. Idąc za tym wskazaniem również w naszym parafialnym kościele będziemy tak modyfikować tok wspólnej modlitwy, by wyraźnie rozgraniczyć to, co jest liturgią (a zatem oficjalną modlitwą całego Kościoła), a co elementem dodatkowym, choćby najbardziej cennym i wartościowym, jednak wychodzącym poza tok akcji liturgicznej przewidzianej w Mszale.