Coniedzielnik nr 566

Od redaktora

Drodzy Parafianie!

W drugą niedzielę Adwentu staje przed nami wizja pokoju mesjańskiego, tak radykalnego, że nawet wilk i baranek mogą przebywać obok siebie bez lęku. Ten obraz z proroctwa Izajasza nie jest jedynie poetycką metaforą, lecz wezwaniem do zastanowienia się, jak wyglądałby świat, gdybyśmy naprawdę pozwolili Bogu przemieniać nasze serca. Pokój Mesjasza to nie brak konfliktów, ale wewnętrzna harmonia, która wyrasta z uzdrowienia naszych relacji – z Bogiem, z innymi i z samymi sobą. W tym świetle zestawienie dzikich zwierząt z łagodnymi jest obrazem pojednania tego, co w nas poranione i nieokiełznane, z tym, co potrzebuje ochrony.

Obraz „prostowania ścieżek” przypomina, że Adwent nie jest czasem biernego oczekiwania, lecz aktywnego przygotowania. Nie brakuje w naszym życiu różnych krętych dróg – to nawyki, lęki, przyzwyczajenia, które utrudniają spotkanie z Bogiem. Wyprostować ścieżki to uznać prawdę o sobie, uporządkować co się da i otworzyć się na przemianę. To także zaproszenie, by nasze codzienne życie stało się bardziej przejrzyste i spójne, byśmy mogli być dla innych drogowskazem prowadzącym ku światłu, a nie ku zamętowi. Adwentowe „prostowanie” zaczyna się więc od uczciwego spojrzenia w głąb siebie.

Jan Chrzciciel to prorok stający między starym a nowym, ten, który budzi, wzywa i wskazuje na Jezusa. Jego postawa podkreśla, że zbliżenie się Boga do człowieka domaga się odpowiedzi – nawrócenia, odwagi i gotowości, by zostawić to, co zbędne. Jan nie zatrzymuje uwagi na sobie, lecz prowadzi ku Temu, który ma przyjść. W tym sensie staje się wzorem dla nas: jesteśmy powołani, by w naszym życiu zrobić miejsce Zbawicielowi i pomagać innym rozpoznać Jego ślady. Adwent przeżywany w duchu Jana prowadzi do spotkania, które przemienia wszystko. 

 Wasi duszpasterze

Aktualności

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – 8 grudnia

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny należy do najważniejszych świąt maryjnych roku liturgicznego. Choć jej dogmatyczne ogłoszenie nastąpiło stosunkowo późno, bo w 1854 roku w bulli Ineffabilis Deus papieża Piusa IX, sama wiara w wyjątkową świętość Maryi jest znacznie starsza. Już Ojcowie Kościoła widzieli w Niej „nową Ewę” – tę, która przez swoje „tak” odwraca nieposłuszeństwo pierwszej kobiety. W tradycji Wschodu Maryję wychwalano jako „Panagię” – Całkowicie Świętą, wolną od jakiejkolwiek zmazy. Na Zachodzie prawda ta dojrzewała stopniowo, przechodząc przez wieki sporów teologicznych, aż w końcu została uroczyście potwierdzona jako element depozytu wiary. Geneza święta podkreśla więc, że Niepokalane Poczęcie nie jest abstrakcyjną ideą, lecz konsekwencją Bożego planu: przygotowania Maryi jako pierwszej odkupionej i najdoskonalszego „miejsca” dla wcielenia Syna Bożego.

Wymiar ascetyczny tego święta koncentruje się wokół czystości serca, wolności duchowej i całkowitego zawierzenia Bogu. Maryja jest ikoną człowieka, który nie stawia przeszkód łasce – w Jej sercu nie ma rozdarcia, nieuporządkowanych pragnień, maskowania prawdy. Jej Niepokalaność jest wzorem harmonii między ludzką wolą a Bożym zamysłem. Dla wierzących oznacza to zaproszenie do pracy nad sobą: do odrzucania grzechu, drobnych kompromisów, duchowego rozproszenia. Adwent, w którego centrum znajduje się to święto, dodatkowo podkreśla, że chrześcijańskie oczekiwanie jest twórcze. Nie chodzi tylko o przygotowanie zewnętrzne, ale o przemianę, która czyni człowieka zdolnym „przyjąć Boga”, tak jak Maryja przyjęła Słowo. Jej przykład wzywa do życia prosto, bez udawania, z czystymi intencjami – do bycia „przejrzystym” dla Boga i drugiego człowieka.

Uroczystość ta w naturalny sposób łączy się także z duchowością obrony życia. Maryja, już od pierwszej chwili swojego istnienia w pełni umiłowana przez Boga, przypomina, że każda osoba ludzka od poczęcia ma niezbywalną godność. Dlatego ruchy pro-life szczególnie chętnie odwołują się do tego dnia, organizując modlitwy i czuwania w intencji nienarodzonych. Popularna na całym świecie „Godzina Łaski”, obchodzona 8 grudnia w południe, wywodzi się z objawień Pieriny Gilli w Montichiari. Choć nie są one oficjalnie zatwierdzone, praktyka modlitwy w tym czasie zyskała szeroką popularność: wierni proszą Maryję o nawrócenie, pokój serca, ochronę rodzin i poszanowanie życia od poczęcia do naturalnej śmierci. W wielu miejscach istnieje piękny zwyczaj błogosławienia matek oczekujących dzieci i powierzania ich opiece Niepokalanej.

Liturgia tego dnia ma wyjątkowy charakter. Białe szaty symbolizują radość i czystość Maryi, a czytania — od opisu grzechu pierworodnego w Księdze Rodzaju po pozdrowienie Gabriela — pokazują kontrast między utraconą niewinnością człowieka a łaską, która w pełni objawia się w Maryi. Podczas Mszy śpiewa się antyfony podkreślające piękno Jej wybrania, m.in. „Cała piękna jesteś, Przyjaciółko moja” czy „Witaj, pełna łaski”. W niektórych regionach (np. w katedrach i sanktuariach maryjnych) celebruje się szczególnie uroczyste nieszpory, a po Mszy Świętej odnawia się „Akt poświęcenia się Niepokalanej” inspirowany duchowością św. Maksymiliana Kolbego. W wielu krajach, zwłaszcza na południu Europy, tego dnia zapala się pierwsze świece przy figurach Maryi lub ozdabia je białymi kwiatami jako znak Jej czystości. Wszystkie te elementy — geneza święta, jego wymiar duchowy, związane z nim zwyczaje i bogata liturgia — ukazują jedno: Niepokalane Poczęcie jest nie tylko wspomnieniem wyjątkowego przywileju Maryi, lecz także światłem rzuconym na życie każdego wierzącego. Uczy, że łaska zawsze poprzedza ludzkie działanie, a Bóg troszczy się o człowieka od pierwszej chwili istnienia. Maryja jest pierwszą i najczystszą odpowiedzią na tę miłość — i wzorem, ku któremu Kościół w Adwencie wciąż na nowo kieruje nasz wzrok

Co u nas?

Czas Adwentu zachęca nas do ożywienia i pogłębienia duchowej aktywności, którą możemy przejawiać na różne sposoby i w wielu wymiarach. Gorąco i serdecznie zachęcamy, by ten święty czas jak najpełniej wykorzystać i jak najszerzej otworzyć podwoje swojej duszy na przyjęcie łaski żywej obecności rodzącego się Zbawiciela.

Szczególnym duchowym bogactwem Adwentu jest możliwość uczestniczenia w Roratach. Zrozumiałe i oczywiste jest, że z różnych względów niektóre osoby mogą mieć pewien kłopot z przybyciem na poranną liturgię. Tym goręcej zapraszamy tych wszystkich, którzy nie mają obiektywnych przeszkód, do udziału we wspólnym maryjnym i adwentowym oczekiwaniu. Msze Święte roratnie odprawiane są w naszym kościele parafialnym w dni powszednie od poniedziału do piątku o godzinie 7⁰⁰.

Tradycyjnie Adwent jest także czasem, w którym szczególnie szeroko otwieramy swoje serca i pomocne ręce na rzecz osób najbardziej potrzebujących. Możemy to uczynić na wiele sposobów i w wielu wymiarach. Parafialny Zespół Caritas wciąż jeszcze rozprowadza świece na stół świąteczny w ramach mocno już u nas zakorzenionego Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom. W minionych dniach mogliśmy podzielić się z potrzebującymi w ramach zbiórek prowadzonych w pobliżu sklepów. Do dyspozycji chętnych osób pozostają Torby Miłosierdzia, które można napełnić świątecznymi darami i za pośrednictwem Caritas przekazać tym, dla których będą miłym i potrzebnym ubogaceniem świątecznego czasu